Haber

Ya İstiklal Ya Ölüm! Ya Lâl Ya Tekerrür!

Neden her seçim öncesi patlamalar olur?

Neden her seçim öncesi savaşlar çıkarılmaya çalışılır?

Neden her seçim öncesi beşerler öldürülür?

Psikopatlarca yönetilen bir dünya!

Son 200 yılda tüm dünyada demokratik devletler, seçim döngüsünün başlarında nispeten daha fazla savaşa ve seçim döngüsü sonlarında daha az savaşa girme eğilimindeler. Son vakitlerde ise demokratik devletlerin (!) çatışma davranışlarına ilgisi yine canlandı ve baya arttı.  

Her savaş ve çatışma olaylarında, kaçınılmaz olarak toplumun aklında oluşan şu ki; seçim dinamikleri kısa vadede savaşa girişi azaltabilir, uzun vadede ise savaşı daha mümkün yahut daha şiddetli hale getirebilir: Yani: 

‘Oyumu buna göre belirlemeliyim.’

Savaş, bilhassa insan hayatları yok olduğunda, halkın siyasete olan ilgisini arttırır. Ölümlülükle ilgili toplumsal ruhsal araştırmalar ortaya koyuyor ki, mevt ve kayıplar arttıkça; insanların dünya görüşleri bilhassa milliyetçilik ideolojileri üzerinde ağırlaşıyor. Bu ideolojide birleşen şahısların oy çokluğuna ulaşması, 50 yıllık bir devir içerisinde, 23 demokrasi incelendiğinde de tıpkı sonuçları verdiği, Harvard tarafından yapılan incelemede açıkça görülüyor. Ayrıyeten savaşlar ve çatışmalardaki bu can kayıplarının, en büyük tesirini de siyasetle en az ilgilenen insanların olduğu göze çarpıyor. Yani savaş ortamıyla hiç oy vermeyen bir bölümü; hem milliyetçi yapmış, hem de milliyetçi bir partiye oy vermesini sağlamış oluyorsunuz.

6 yılda bir gerçekleşen bomba tutulması…

Düşünün: Bir devlet yöneticisi sizi ‘terörü bitirdik’, ‘terörü hep birlikte bitiriyoruz!’, ‘verin bize yetkiyi terörü çözelim’, ‘işte şimdi birlik olma zamanı’ diye diye daima kendini tekrarlayan cümlelerle, devamlı suretteki gerçek dışı demeçleriyle kandırmaya çalışıyor. Terör vahşetleri de bir yandan sürmeye devam ediyor. İş bu hal; savaş ve silah yanlısı bilgisiz bir seçmeniniz ve açlıkla, eğitimsizlikle, gerçek bilgiye ulaşamamayı sağlayan sansürlerle daha da bilgisiz hale getirmeye çalıştığınız bir toplumunuz varsa, terör katliamları, en çok da bu yöneticilere yarıyor oluşu da tüm dünyada su götürmez bir gerçek. 

Oysa ki kent merkezlerinin gaye alındığı, yüzlerce kişinin hayatını kaybettiği ve artık Haziran seçimlerine 7 ay kala, tekrar bombalı taarruzun yapılması üstüne, devleti yönetmekle vazifeli kişi tarafından yapılan açıklamada dahi; birtakım yaralılar için ‘bunun dışında böyle çizikti, şuydu, buydu, vesaire gibi rakamlar’ diye demeç vererek, güvenliğinden sorumlu olduğu insanların, yürekleri dağlanmış ailelerin, beyinleri ağır travmaya uğrayan annelerin, babaların, çocukların, bir ömür uzunluğu unutamayacağı ve tahminen de bir ömür boyunca psikosomatik hastalıklar yaşayacağı acılarının, travmalarının, küçümsenmeye ve normalleştirilmeye çalışıldığı terör katliamları, bütün bir ülkeyi travmatize ederek, hafızaları tetikleyerek, kanlar ve cesetler içerisinde olağanca şiddetiyle yeniden tıpkı terane biçiminde, patlama – sansür – seçim döngüsünde, sırf bir ‘rakam’, bir ‘vesaire’ olarak sürmeye devam ediyor! 

Tıpkı 7 Haziran 2015 sonrası bir buçuk yıl devam eden o terör hücumları üzere. 

  • 20 Temmuz 2015  SURUÇ  ŞANLIURFA

İŞİD Saldırısı: 34 MEYYİT, 150’den fazla yaralı!

  • 10 Ekim 2015  ANKARA GARI  ANKARA  Türkiye tarihinin en kanlı saldırısı.

İŞİD Saldırısı: 103 ÖLÜ, 500’den fazla yaralı!  

  • 12 Ocak 2016   SULTANAHMET MEYDANI  İSTANBUL

İŞİD Saldırısı: 13 MEYYİT, 16’dan fazla yaralı!

  • 17 Şubat 2016  ÇANKAYA  ANKARA

TAK Saldırısı: 29 ÖLÜ, 61’den fazla yaralı!

  • 13 Mart 2016  KIZILAY   ANKARA

TAK Saldırısı: 38 MEYYİT, 300’den fazla yaralı!

  • 19 Mart 2016  İSTİKLAL CADDESİ  İSTANBUL

İŞİD Saldırısı: 5 ÖLÜ, 36’dan fazla yaralı!

  • 27 Nisan 2016   ULU CAMİ  BURSA  

TAK Saldırısı: 1 MEYYİT, 13’den fazla yaralı!

  • 7 Haziran 2016  VEZNECİLER  İSTANBUL

TAK Saldırısı: 13 ÖLÜ, 36’dan fazla yaralı!

  • 28 Haziran 2016  ATATÜRK HAVALİMANI  İSTANBUL

İŞİD Saldırısı: 45 MEYYİT, 250’den fazla yaralı!

  • 20 Ağustos 2016  ŞAHİNBEY  GAZİANTEP

İŞİD Saldırısı: 59 ÖLÜ, 90’dan fazla yaralı!

  • 10 Aralık 2016  BEŞİKTAŞ  İSTANBUL

TAK Saldırısı: 49 MEYYİT, 240’dan fazla yaralı!

  • 17 Aralık 2016  1. KOMANDO TUGAY KOMUTANLIĞI ARACI  KAYSERİ

PKK Saldırısı: 15 ASKER ÖLÜ, 54 askerden fazlası yaralı!

Savaşlar en çok kime yarıyor?

7 Haziran 2015 seçimlerinde tek başına hükümeti kuramayan %40’a düşen Akp, 1 Kasım 2015’te yapılan yeni seçimde aldığı %49,5 oy ile 317 milletvekilini parlamentoya göndererek yeniden tek başına iktidar olacak çoğunluğa ulaştı.

İktidarını sürdürmek için ya da ideolojisini yaşatmak için her yeri kana bulayan her örgütten, her oluşumdan, her ideoloji ve her partiden tiksinmeye devam ediyoruz:

‘Seçime dek neler göreceğiz?’ herkesin travmatize edildiği seçim sürecinde kafalarında hortlayan, yüreklerine oturan tek soru. 

2013: Çözüm süreci, yerel seçim öncesi 

Hatay’ın Reyhanlı ilçesinde 11 Mayıs 2013’te 53 ölü, 146’dan fazla yaralı.

2017: Referandum Yılı   

İstanbul Ortaköy Reina İŞİD Saldırısı: Birden fazla yabancı asıllı 39 meyyit, 71’den fazla yaralı.

15 Ocak 2017 İzmir Bayraklı Adliye TAK Saldırısı: 2 ölü, 7’den fazla yaralı.   

Bir bombanın yarattığı kaygıdan fazlasına sahip olmamızın nedeni, tüm ülkenin tetiklenmiş hafızasıyla, histeri içerisinde ‘daha yeni başlıyor’, ‘canımızı her an kaybedebilir’ diye düşünmesi, tüm bu travmanın artık çok olağanlaşmış oluşu. Hafızalara kazınan tüm bu olaylar, artık toplumun bir karakteri olmaya başlayıp, her seferinde ise Türkiye ismine büyük dönüm noktalarında meydana geliyor. 

Ne yazık ki Türklerin tarih boyunca birbirleriyle savaştığı bu döngüde, tekrar elbette Türkiye’de özellikle seçimler öncesi patlamalar çıkmaya ve yöneticilerin gözlerinde o harcanabilir toplum kitlesi öldürülmeye başlandı.

‘Biz Türkler tarih boyunca hürriyet ve istiklal timsali olmuş bir milletiz.’ Mustafa Kemal Atatürk

YA BAĞIMSIZLIK YA ÖLÜM!

YA ÖZGÜRLÜK YA ÖLÜM!

HA SANSÜR, HA YOKOLUŞ.

HA MUHALİF OL, HA DÜŞMAN.

HA DÜŞÜN, HA MAHPUS.

Neden gerçek bilgiye ulaşmak engelleniyor?

Yayın yasağının gelmesi dehşet imparatorluğunun bir katliamı. 

Devlet yöneticilerinin (evet hepsi çünkü siyaset danışıklı dövüştür) tek adam rejimi, medyayı kendine bağlamak ve tek sesli bir ortam yaratmak için kamu bankalarının kredi imkanlarını ve kamu ihalelerini kullanarak büyük bir operasyon yaptı. Kamuoyu gerçek bilgiye ulaşabileceği klâsik merkez medyaya ulaşabilme imkanını kaybetti. Vaktinde verilen gerçek haber ve gerçek gazetecilik, yani gerçek bilgi; her vakit toplumların süratle gelişmesine katkıda bulunur.

Dezenformasyona yol açan devlet yöneticileri şayet ülkeyi bilgisiz bırakmak ve kendi bildiğince asıp kesmek isterse, toplum ve halk üstünde kaygı ve baskı oluşturur. Yayın yasağı ile birlikte güya hiçbir şey olmamış üzere üç maymunu yeniden olağanlaştırmaya çalışan, memleket yönetemeyen yöneticiler, gerçek haberi yapıp, kurumlardan bilgi akışına devam etmek yerine, anında internetini kesip, yavaşlattıkları ülkenin Twitter akışında açıklama yapıyor. Ülkenin göbeğinde bombalar patlarken, tek icraatları yayın ve internet yasağı yapmanın sorumlularının, Twitter’dan taziye yayınlaması nasıl bir akıl tutulması?

Salt kaygıyla baskılanan toplum kendine has bir lisan geliştirdi, söyleyemediklerimizle anlaşıyoruz ve küfretmemek için hepimiz filozof, metaforik oluyoruz.

İçinde bulunduğu ülkenin, başına gelmiş bir facianın, üstesinden gelmek isteyen bir toplum, bir anda ne olup bittiğini ne öğrenebiliyor ne haber alabiliyor. Bu süreç içerisinde daha öbür vahşetler olsa, akabinde çıkacak kaosun, toplum histerisinin idaresine dair yeniden hiçbir mantıklı hareket yok. 

Anayasa’nın ihlali manasına gelen, hukuka ters bant daraltma uygulaması hakkında yurttaşların, yaşanan bu hak ihlalleri sebebiyle, misyonu berbata kullanma, söz özgürlüğünün dayanıksız bir biçimde engellenmesi hataları bakımından BTK hakkında hata duyurusunda bulunmaları tek mantıklı tahlil şimdilik. Bu çeşit kalıcı hale gelebilecek, hukuka karşıt uygulamaların önüne geçmediğimizde, tıpatıp örneklerini, yobaz yöneticiler tarafından kuşatılmış komşu ülkeler olarak çok gözümüzün önünde ve tabanımızda yaşandığını hepimiz biliyoruz. İran; bayanların en büyük özgürleşme hareketinde, interneti kapatmasının akabinde, 15bin protestocuyu idama mahkûm ettiğini açıkladı.

Keyfe sıkıntı interneti kesmek, hiçbir şeye ulaşamamak, haber alınamayan hücumdan daha korkutucu değil mi?

Güvenliğinden sorumlu olduğu beşerler zalimce havaya uçurulurken, kurdele kesip konut dağıtma yayınları yapmak, diğer ülkelere uçmak, devlet yöneticileri beyin yapısında ne manaya geliyor sizce? 

Bitmeyen bir huzursuzluk, güvensizlik, haksızlık, gün be gün artan ümitsizlik ile şiddet dünyasına tüm kaygılarınla teslim ol, sin ve normalleştir mi?

Peki ya asıl Türk istihbaratının zayıflığına neden kimse değinmek istemiyor?

Daha geçenlerde 12 Kasım’da içişleri bakanının (evet küçük harf), ‘terörist sayısı bugün 120’nin altına düştü, daha aşağıya düştü de onu sonra söyleyeceğim’ demesinin çabucak sonraki günü 13 Kasım’da, sınırlarına hakim olmadığınız, yönetemediğiniz memlekete akıttığınız bu teröristler, yine geçenlerde Mersin’de polis meskenine atak teşebbüste bulunan iki PKK’lı terörist gibi, Suriye’den elini kolunu sallaya sallaya Türkiye’ye girip, yönetemediğiniz memleketin insanlarını öldürdü, öldüremediklerini de yaşarken öldürdü. 

Ülke sınırlarından teröristlerin girişine engel olmak görevi iken, yine hemen dış güçleri suçlamaya kalkan bu içişleri bakanı, Suriye’nin Kuzeyinde, yaratılmasında kendilerinin de büyük katkıları olan bu bölgede, Abd’nin de müttefiklik alakasına sığmayan bağlantılar geliştirip YPG’yi (yani PKK) silahlandırırken, bu işbirliğinden vazgeçmeyi neden akıl edip politik – diplomatik gelişimleri yapmadı? Pekala bu içişleri bakanını hala misyonda tutan yönetici bunları görmüyor mu?

Polis cinayetlerini 13 bin kişilik polis açığıyla tamamlamaya kalkmanız ile; içerideki terörist azlığını dışarıdan tedarikle sağlamak tıpkı matematik denklemi değil mi?

Peki hudutlar neden açık?

Neden daima sonlardan, kimliği belgisiz ve sayısız (12 milyonu aşkın) insan Türkiye’ye giriş yapıyor?

Uluslararası mafyanın merkez üssü yaptığı, İŞİD yöneticilerinin Şişli İstanbul’un göbeğinde yol kesip, insan öldürdüğü bir ülkede, PKK (1978) ile 44 seneyi aşkın bir iç savaşın karar sürdüğü, 60 – 70 yıldır terör örgütleriyle (KIBRIS Türkleri Kanlı Noel 21 Aralık 1963 EOKA Saldırısı: 364 ölü, 104 Türk köyü boşaltıldı), (1982 ASALA Saldırıları: 42 Türk diplomat ölü, 4 yabancı uyruklu ölü, 15’i Türk, 66’dan fazla yabancı uyruklu yaralı) kuşatılan bir ülkede, artık devlet yöneticileri tarafından açık bırakılmış ülke hudutlarından, kaçak (!) yollarla girdiği saptanan ve New York sweatshirtüyle poz verdirilen PKK/YPG/TAK bir katliamcı, ülkenin içişleri bakanının ‘Amerika’nın taziye iletisini kabul etmiyoruz’ diye demeç vermesi, son derece işlek ve evet dünyaca ünlü turistik, kamusal bir caddenin herkes için erişilebilir olmasının engellenmesi; yok efenim bankları, saksıları kaldırmak, yok efenim 1200 Türk bayrağı döşeme şovları hep;

Türkiye’yi daima tehdit sarmalına, kaygı, şok ve travma doktrinine indirgemenin bir sonucu. Sonu gelmeyen bir tekinsizlik, herkesin hatalı varsayılması ve bunun ‘Burası Ortadoğu’ diye olağanlaştırılması.

“Ne diyeceğimi bilmiyorum”, “çok üzgünüm”, “yargılanacaklar”, “kormuyoruz” “umudunuzu kaybetmeyin”, “başımız sağolsun”…

???

Herkes susuyor 

Kimse düşünmüyor

Herkes konuşmaya dahi korkuyor

Başımız sağ olsun deyince sağ olmayacak hiç kimse. 

Diyeceğim şu ki;

Türkiye ben doğduğumdan beri hiçbir vakit inançlı ve inanç veren bir ülke zati olmadı.

İzole ve kendi küçük dünyanızda kalmadığınız sürece, bilhassa de benim üzere bir gezgin olduğunuzda, bilgisiz bir ülkenin acı gerçeklerini ve dehşet imparatorluğunun toplum üstündeki travmasını, size yaşatıla yaşatıla uygunca öğrenmeye başlıyorsunuz.

Bundan 15 sene evvel, Cihangir Beyoğlu’nda 3 sene boyunca yaşarken, o dönemler henüz katledilmemiş ağaçlı İstiklal’i arşınlamayı daima sevdim, ta ki 1 Mayıs’ta polisin kovaladığı insanlara ve havaya yağdırdığı mermiler, konutumun salonundan içeri girecek diye yerlerde sürüklenerek kuytu odalara kaçmaya çalışırken hissettirilen travmalar ve dehşetler ile o tekinsiz hissetmelerin başlamasıyla…

Bu, o vakit da daima böyleydi, artık de bu türlü. Hayır asla fiilen bir mitinge, örgütlenmeye, yürüyüşe de katılmadım, zira ülkeyi, yöneticileri ve insanları tanıyorum. Daima internet üstünden ağır bir biçimde desteklediğim hayat hakları oluşumları olabildi yalnızca.

Daha yeni 2021’de beni yaşatmayan bu ülkeden kaçmadan evvel, Cihangir’de kuzenimle uğurlaşmak için uğrayıp, yürümek istediğimde, lakin görünce içinden geçmeye dahi çekindiğim, yer gök düz betonarme hale getirilmiş İstiklal’de, başında bomba patlamış üzere kanlar içindeki kel başlarıyla dolanan, yabancılaştığımız yabancıların aşırılıklar içinde davranış fazlalığı, devasa bir cami (kime şovun?) gölgesinde bali çekmiş küçücük çocuklarla harmanlanışındaki, ve natürel ki yeniden kendimi tutamayıp gidip tüm bu saçmalığı izleyen polislere burası niçin bu halde diye sorup, cevap alamadığım sahneler gözümün önünden gitmiyor, gitmiyor. 

Henüz daha küçücük bir çocukken ise servisi kaçırıp, ortaokuldan meskenime dönmeye çalışırken, ülkedeki en uygar deyip durduğunuz doğup büyüdüğüm topraklar olan İzmir, Karşıyaka Anadolu Lisesi’nin hemen önündeki durakta bana pipisini gösteren amcalar mı dersiniz, dişi olduğum için sürekli nefret kusup, her türlü şiddeti uygulamaya kalkan, beni kapatmaya çalışan, özgür karakterimi ısrarla yok etmeye uğraşan, afaki uydurmalar dizdikleri dinlerden başka hiç bir şey konuşamayan sürüsüyle cahil insanlar mı dersiniz, jet setin deniz gözükmeyecek denli gösterişli dev teknelerle doldurduğu Göcek’te arkadaşımın teknesinde yalnız uzanırken, adaya çıkıp, beni dikizleyerek taciz etmeye çalışan herif mi dersiniz, Kelkit’te bacağımın dizimden aşağısı açık diye, diz altı etek giymişim diye, ailemin yanında düğün evinde gelip bacağıma vuran yobazlar mı dersiniz, Sivas Zara’da 40 derece sıcakta yürürken yolumuzu kesip 90 küsür yaşındaki her tarafı kapalı nineme çorap giymediği için yolumuzu kesip ‘bu günah’ diyen yoz cahiller mi dersiniz, Atatürk unsur ve inkılaplarına uygun biçimde ve pek olağan bir biçimde giyindiğim için işittiğim binlerce hakaretler, küfürler, tacizler, fizikî ve kelamlı hücumlar mı dersiniz, şiddetin her türlüsüne her daim maruz kalarak yaşatıldığımız, asla yakalanmayan canilerle bir ortada yaşamamızın çok olağanlaştırıldığı, artık ekin bile alınamayan o güzelim verimli topraklara, artık lanetli mi deyin artık ne derseniz deyin, aksiyona geçmediğiniz sürece de hiç bir şey de ğiş me ye cek. De ğiş mi yor.

Bir ki üç.

Tıp.  

Kaynaklar: 

https://dataverse.harvard.edu/dataset.xhtml?persistentId=doi:10.7910/DVN/BLXMCY

https://www.jstor.org/stable/174145

https://m.bianet.org/bianet/medya/269934-ifade-ozgurlugu-ve-haber-alma-hakki-dayanaksiz-bir-sekilde-engellendi?fbclid=PAAaY1jig6EnFCRzuYN_pAwz8danYpmhhYzfQy8j7ZpJ-vi6dhQ-TWTW_yu6o

https://tr.boell.org/tr/2022/09/20/goc-politikalari-turkiyedeki-multeciler-ve-2023-secimleri

Instagram

Facebook

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu